امیر گرایی

منتشر شده توسط | آوریل 18, 2021

بالشم مرزِ دوتا کابوسه
تو بگو
لاشه‌ی رویامو کدوم‌وَر ببرَم؟!
منی که زیرِ سرم
روحِ پوسیده‌ی ناله‌های اقیانوسه

خِشابای خالی تسلیم شدن
سرِ من رام نمیشه
هرچی شد حادثه بود
هرچی میخوام نمیشه
اگه مثلِ حلزون
چسبیدم به زندگی
انقدر خودخوری کردم، تو خودم جام نمیشه

باشه! زورَم نرسید اما بجاش
دست رو هرچی گذاشتم یه‌دَفه دست به انکار زدم
قدّ عقده‌هایی که
رو درِ توالتِ عمومی خط‌خطی شدن
خودمو جار زدم
دفترِ شعرمو گولّه کردم و
دنیا رو با لوله‌خودکار زدم

آی نگاهِ پُراُمید!
با تواَم
تو که تو چینیِ تنهاییت چشاتو شُستی
روشنم کن، دنیا_
از کدوم زاویه از کدوم اُفق
از کدوم پنجره دیدن داره؟
تو سرم یه کِرمِ ناقص به تکامُل رسیده
که چهل قَرنه توهّمِ پریدن داره

امیرگرایی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دو × پنج =