پریسا صفاریان

منتشر شده توسط | ژوئن 22, 2020

رفتی که بی تو حجم آغوشم
خالی ترین جای جهان باشه
اونی که شونت تکیه گاهش بود
بعد از تو می تونه مگه پاشه؟

هم سایه ی مرگم از اون روزی
که سایتو از رو سرم بردی
سردرد…هی سردرد… هی سردرد
تو ،چی سر فردام آوردی؟

من از خودم ترسیدم این روزا
از بسته های قرصِ رو میزم
از قهوه های دس نخوردت که
من بی دلیل هر صبح می ریزم

هی خیره می شم تو چش عکسات
تا که بپرسم دوستم داری؟
می ترسم از من، از تو، از خونه
از این جنون تلخ ادواری

هی قصه می بافم برای تو
آخر به هق هق می رسه حرفام
آروم میشم، تازه می فهمم
تو نیستی، من با خودم تنهام

من ساده دل بودم که فک کردم
با رفتنت این عشق،کم میشه
وقتی که می رم توو خیال تو
حتی خدا دلواپسم می شه

پیرم از این دوری و این پیری
از صورت آئینه ها پیداست
برگرد ، آغوش منو پر کن
خالی ترین جای جهان اینجاست

پریسا_صفاریان

#پریسا_صفاریان

#مرتضی_خانی

#ونوس_رستمی 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سیزده − 13 =