سیده زهرا شفیعی

منتشر شده توسط | ژوئن 19, 2020

“تحمل بکن”

چقد از خودم تا خودم فاصله س
نبودت منو به نبودن رسوند
منو نیمه شب ها به من پس بده
که یادم بره هیچکی با من نموند

به آیینه زُل می زنم تا تورو
توو خیسی ِ چشمــام پیدا کنم
عزیزم کدوم جاده بن بستته
بگو تا بیام جاده رو وا کنم

هوایی که عطر ِ تو همراش نیست
برای نفس های من خوبـــــ نیست
شبیه یه بُمبم که خنثی شده
چقد ترس ِ تنها شدن خوبــــــ نیست

محاله بذارم به غیراز غمت
کسی خلوتم رو بریزه بهم
به اندوه ِ شب های بعداز تو و
به شادی ِ دنیای بی من قسم

جهانم سیاهی ِ مطلق شده
که توو روز ِ روشن به شب میخورم
بدون ِ طناب و شکنجه یه شب
نفس هامو با گریه سَر می بُرم

غم ِ شعـــــرهامو تحمل بکن
اگر چه برای تو لالاییه
غم و شعر و من از همو با همیم
که شاعر شدن ارث ِ تنهاییه

سیده‌زهراشفیعی

#سیده_زهرا_شفیعی

#ونوس_رستمی

#مرتضی_خانی 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دو × 4 =