سارا سلماسی

منتشر شده توسط | آذر ۲۳, ۱۳۹۸

🔻با احترام به ابوتراب خسروی و داستانِ مرثیه ای برای ژاله و قاتلش

¤شعری از من بخوانید با حضور ژاله و قاتلش¤

کفِ اتاق زنی ، رو به شاتی از ودکا
و مستْ، منجمد ِ چشم هاش ، از نزدیک
خطوطِ منقطع خون به برف ِ بازویش
عبور زخمی قو ، از مسیرِ یک شلیک

[ و نشر داغ خبر ، از بریده ی کیهان ]

به بیست و پنجم اردیبهشت ِ خون ریزش
برای بار چهارم به مرگ تن می داد
«زنی که آمدنش مثل ِ آی آمدنش»* ۱
به جیغ های درونِ تنش، دهن می داد

[ نفیرِ ضرب گلوله به سینه ی تهران ]

مرا به خلسه بچسپان به لب به لب از من
بچرخ روی تنم مستیِ عجیبت را
نبند چشم مرا سرنوشتِ کور و کبود
بیا اراده نکن ، حکمِ توی جیبت را

[به عاشقانه ی قتلم خوش آمدی ستوان ]

میانِ بوسه ی آخر بیا درنگ کنیم
بیا که از تو بمیرم به شکل تازه تری
جنازه می شوَمَت بین تخت دفنم کن
تو خاک باش که زیرِ تنم به سر ببری

[ شعاع ِ نور ، تپانچه ، دو روح سرگردان]

تمام سهم من از قصّه ، کُشتنش بوده
زنی که بین خبرها ، گلوله را خورده
به لمسِ مویِ طلایی ، اجازه /«دستم کو؟»
بریده دست مرا ، تیزِ حکم تا خورده

[کسی که دست ندارد ، غرورِ مرد جوان ]

بریز پنجره را سمت راه ِ ناممکن
تقاص سر بکِشد توی کوچه دادم را
نبند فکر مرا با کلیدی از تقدیر
چطور در ببَرم جانِ اعتقادم را

[ پَر و پَر و پَر و پَر ، گوشه ،گوشه ی ایوان]

دو قویِ بال شده در مسیر یک شلیک
یکی که زنده شده ، در دوباره جان داده
یکی که ریخته ، پر ،پر ،هوای پاییزاست
و تا همیشه شده ، مرگ را نشان داده

[ کسی که دست ندارد ، بریده از … ]

                                 پایان

سارا -سلماسی

مرکب -حرکت

۱.حسین منزوی

#سارا_سلماسی

#مرتضی_خانی

#ونوس_رستمی 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سیزده + نوزده =