سپیده شکری

منتشر شده توسط | شهریور ۳۰, ۱۳۹۸

.

خانه باغ
همهمه ی درختان

هر شاخه ای که میلرزد

پرنده ای دارد

اواز می خواند

پرندگان شاید
شاعرانی بلند پروازند

که اوازشان

را برای رهگذرانی غریب میخوانند

چه درلانه هایی در دل درختان باغ
چه در لانه هایی در دل درختان خیابانی

حتما
پرندگان شاعران
بلند پروازی هستند.

سپیده شکری
……

.

در این سوی
پنجره
هلال دیگر
قرص ماه سقط شده
خرد می کنم در بشقابی کوچک با
الکل سر میکشم
تا تنهایی ام
کمی ارامتر شود
تسکین دردی
در پارتی شبانه ای
که دارند ستاره ها
با نیمه ی دیگر ماه می رقصند
رویاهای مسموم
مخدری بیهوده است
شاید و
من با نیم دیگرش
در تاریکی اتاقی خسته

به خوابی ابدی فکر می کنم

سپیده شکری

……

.

سپیده شکری

تک شاخه ی
گیلاس
تنها گوشواره ی جنگل
بعد از بدرقه ی تو
به دام گردباد افتاد

#سپیده_شکری

#مرتضی_خانی 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

12 − نه =