مرضیه نظری

منتشر شده توسط | تیر ۴, ۱۳۹۸


در انزوای من،
مردی است خسته
که چشمهایش
بلندترین صدا را
در دهان نیمه باز پنجره میریزد

مردی که
با صدای بلند،شعر مینویسد
و من
شعرهایش را می بلعم
تا کسی نام کوچکم را
بر تن نکند
و
صبح ویرانیم
شبیه فردای مه گرفته دستانش
کنار بوسه خورشید
نخوابد

تا
اینگونه بزرگ شوم
به اندازه ی نبودنهای
بی حساب

مرضیه نظری

#مرضیه_نظری

#مرتضی_خانی 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دو × 1 =