مریم آرام

منتشر شده توسط | دی ۲۳, ۱۳۹۷

چون آهوی زخمی از این و آن رمیدم
هرسو دویدم دام دیدم…دام دیدم!

پای مرا در بند می‌خواهند، هرچند
چندی‌ست خود از بند این دنیا بریدم

پژمرده‌اند از باد بی‌رحم زمستان
“گل پونه‌های وحشی دشت امیدم”

خورشیدم اما در خودم آتش گرفتم
ابرم ولی از چشم خود نم‌نم چکیدم

صدها کبوتر از تن من جان گرفت و
از لا به لای میله‌ها یک شب پریدم

دست مرا بشکن اگر با غم گره خورد
پای مرا بشکن اگر پا پس کشیدم…

#مریم_آرام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × 5 =