زهرا ابهری نژاد

منتشر شده توسط | دی ۱۹, ۱۳۹۷

بانو نگذار عشق هراسان بشود             بانو بگشا لب   ،شکرستان بشود 
از وادیِ غم ،دامنِ گلریز بکش            بگذار که لبخند فراوان بشود
بانو بگذار از نمک صورتتان             این شعر پر از مهر  ، پر از جان بشود 
بانو چقَدَر سخت به خود میگیری         یک بار دلی بده که درمان بشود
بانو تو نباشی همه جا فاجعه است        قحطی نگذار، سهم کرمان بشود !
یک پسته از این خطه  که پامال شود    ارگ دل من چون بمِ   ویران بشود
یک نیم نگه  به چشمه ام مهمان کن      بانو بگذار عشق غزلخوان بشود ….

شوقی درون باورم از بیخ مرده است               گویی تنیده های مرا بید خورده است
مردی برای جانِ مضامین تازه اش                  از پاره پاره های دلم عشق برده است
عطرم ! بداهه ام ! غزلم!حسرتم ! چه سود؟!     آن سیب سرخ رنگ دگر دست خورده است
یک شعر خواند و ساده مرا برد تا به ابر           لحنش، دریغ تا  ته دنیا شمرده است
دستی شدم رها شده از آتش قفس                     بال بهشت را به تب من سپرده است
درد است سوگواره ی این غصه ی عقیم            پوشالی است و فرصت درمان فشرده است

تلخ است زندگی؛ طعم عسل بیا !          من کفر آخرم! لات و هُبل بيا 
ای جان جام و شعر!اي مستي مدام !      مي پشت پلك توست شور غزل ! بيا 
همواره در جنون ! فرهاد بی ستون!      تمثیلِ عاشقی!ضرب المثل ! بیا !
من كلبه اي غريب اسباب دست بيد        سمت عمارتم گاه ِگسل بیا 
دست ازتنم نشو  ، آغوش روبرو          لب باز کن بگو خیر العمل  ! بیا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

6 + دو =