خوشبختی؛ شعر «میلاد تهرانی»؛ ترجمه ی «غزل قربان پور»

منتشر شده توسط | شهریور ۱۷, ۱۳۹۷

«خوشبختی»

تو زیبایی و دنیارو
بهم میریزی و میری
چه طوفانی میشه وقتی
با دریا عکس‌ میگیری!

به شب چشماتُ میبخشی
که ماه از جاش پا میشه
تا دستاتو تکون میدی
… هم جا به جا میشه

چقدر خوشبختی نزدیکه
روزایی که دوستم داری
روزایی که دلت تنگه
واسه من وقت میذاری

تو آرومی و بارونُ
میاری هرجا دوست داری
با ابرا راه می‌افتی
نمی‌خوای چتر برداری

زمین گل میده هرجاکه
قدم میذاری میدونم
از اینکه عاشقم هستی
ازت یک‌ عمر ممنونم

چقدر خوشبختی نزدیکه
روزایی که دوستم داری
روزایی که دلت تنگه
واسه من وقت میذاری

La felicita

Sei cosi bella e confondi
Tutto il mondo e poi lasci
Che succede una tempesta
Quando col mare fai fotografia

dai i tuoi occhi alla notte
Si alza al suo posto la luna
Quando le tue mani agita
Anche Dio sostiturà

Cosi la felicità è vicino
I giorni che ameresti io
I giorni in cui sento nostalgia
Spendesti il tempo con io

Sei calma cosi e otteresti
La pioggia dov’è che vorresti
Con i nuovoli cammineresti
L’ombrella non bisogneresti

So che germoglierà la terra
Dove in cui tu camminerai
Grazie a te tutta la vita
Perche mi innamoreresti

Cosi la felicità è vicino
I giorni che ameresti io
I giorni in cui sento nostalgia
Spendesti il tempo con io

شعر: میلاد تهرانی
ترجمه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

10 − 5 =