ضرورت بازگشت به ادبیات جنگ؛ غزل قربانپور

منتشر شده توسط | مرداد ۱۵, ۱۳۹۷

“جنگ پیش از آنکه واژه ای ادبی،ژورنالیستی،سیاسی و … شناخته شود واژه ای است که بیانگر مفهمومی بسیار تلخ است.”
جنگ هیچ‌گاه منحصر به فرماندهان و سربازان نبوده است.آنچه جنگ را واژه ای تلخ و جانگداز می‌کند درگیری غیرنظامیان‌ در جنگ است.
بی شک آن وجه جنگ که تلخی‌اش ماندگارتر خواهد شد، آسیب‌هایی است که به قشر بی‌دفاع کودکان و زنان وارد می‌شود.
ادبیات جنگ در ایران پس از جنگ تحمیلی هشت ساله بر پایه تمجید و ستایش از شهدا و رزمندگان آغاز شد و در انواع قالبهای شعر، داستان و فیلنامه و… به این موضوع پرداخته شد.
در سالهای اخیر با توجه به برقراری صلح در جامعه شاهد فروکش تب ادبیات جنگ هستیم،اگرچه با توجه به دوره زمانی و عصر انفجار اطلاعات،جنگ منحصر به شهر یا کشور خاصی نیست.
از این رو گهگاه شاعران و نویسندگان این بار با سبک جدیدی از ادبیات جنگ به بیان مصائب و مشکلات حین و پس از جنگ می‌پردازند.
در سالهای اخیر جنگ را از دیدی زنانه و از زبان زنان رزمنده در جبهه های جنگ یا زنان ایثارگر در پشت جبهه‌ها دیدم.
“مرتضی خانی” این بار به جنگ از نگاه کودکان و تاثیر آن بر کودکان می‌پردازد.
زیرا کودکان وارثان آب و‌خاک هر مرز و بوم قربانیان اصلی جنگها هستند.
با فراگیری جنگ در‌خاورمیانه شاهد کشته شدنهای پی در پی کودکان بی گناه هستیم و چه چیز بهتر از ادبیات ضرورت صلح برای کودکان را بیان می‌کند.
ژان پل سارتر به زیبایی نقش ادبیات را در حوزه جنگ و صلح بیان می‌کند:« ادبیات شاید نتواند جلوی جنگ و خونریزی را بگیرد ، شاید نتواند از مرگ یک کودک جلوگیری کند! ، اما میتواند کاری کند که دنیا به آن فکر کند …»

در زیر اثری از “مرتضی خانی” به نام “کودک و جنگ” را می‌خوانیم.

کودکی خیره به نقاشی مرگ
روی یک تکه ی جامانده ی از تخته سیاه
زیر آوار کلاس
پیِ سرمشق معلم می گشت

(صلح را رسم کنید)

ولی افسوس که آن نمره ی بیست
سهم یک موشک نابینا شد
روی دیوار کلاس
با تنِ پاره ی هر شاگردی
جنگ را می رقصید

قصه ی کودک و جنگ
از همان روز پراز بودن و نابودن شد
بودنِ سایه ی کودک کُشِ مرگ
و نبود مشقی
مملو از واژه ی صلح

قلم از پا افتاد
چون درختی تنها
زیر تقدیر تگرگ

#مرتضی_خانی
#غزل_قربانپور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × یک =