سامره عباسی

منتشر شده توسط | آذر ۲۴, ۱۳۹۶

در رنج هایی که به من می بخشی
بیش از این بخشنده باش
زیرا من اندوه را دوست دارم
اندوه، عمیق می کند جهان را
کودکان بسیاری را بزرگ می کند
زنان زیبای بسیاری را…
مردان مغرور بسیاری را…
و دستان لطیف بسیاری را
اندوه عمیق تر می کند جهان را
آنگونه که تاریکی را در شب
اشک را در زن
کلمات را در شعر
مستی را در شراب
و هنر را در افغانستان
اندوه چیزی به نداشته های جهان اضافه می کند
و چیزی از داشته های آدمی، کم
زمستانی که از پس پاییزی فرا می رسد
تا سرنوشت همگی مان را
سفید بنویسد.

 

#سامره_عباسی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 × پنج =