راضیه عبدی

منتشر شده توسط | سپتامبر 27, 2017

من کی بزرگ شدم؟و کی قدکشید درد؟
کی روزگار ، مرا چنین سخت و تلخ کرد؟

بن بست کوچه ی کودکی،باز می گردم
با کفشهایی لنگه به لنگه،سرخ و زرد

از هفت تا سی و چند سال را دویده ام؟!
کی گم شدم ،در سایه ی روزهای سرد؟

گیرم نجیب نبوده آغوش ثانیه ها
دل هم حریم شکست و، با من وفا نکرد

از آن زمان که عروسکم را جهان گرفت
هر شب قدم زده ام غمم را، شبیه مرد

#راضیه_عبدی


کئشکی بی گون دونیا بیزی اونودا
پاییز اولا بیر اللرین بیرده من
سیره چیخان سئوگیلری یوزودا
پاییز اولا بیر اللرین بیرده من

یای آستادان گوزلرینی یوماندا
یئل آغاجین دالداسیندا دوراندا
بولودیئری گوز یاشیلا یوواندا
پاییز اولا بیر اللرین بیرده من

یاپراقلاری یئرباغرینا باساندا
گوندوزلری گئجه لره ساتاندا
طبیعت ده یاشیل لیغی آتاندا
پاییز اولا بیر اللرین بیرده من

نار اوره گی پارچالانان زاماندا
عاشیق سازی دتلی چالان زاماندا
دویغولاری درده سالان زاماندا
پاییز اولا بیر اللرین بیرده من

یالقیز قالان باغچانی غم آلاندا
آرزیلاری سو قوینونا یازاندا
آخشام چاغی کدر کولگه سالاندا
پاییز اولا بیر اللرین بیرده من

 

#راضیه_عبدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هفت + 19 =