مهناز شجاعی آرا

منتشر شده توسط | تیر ۵, ۱۳۹۶

تنم را

برداشتی

پیچیدی

لای پوست ماده گوزنی

که تنهایی ام را پیچیده کرده است

نگرانم

نگرانم

پای جنگل به اتاق باز شود

دست به کلمه ایستاده ام

برای دفاع از مرز انگشتانی

که روی خطوط تنم کار می کنند

 

مهناز شجاعی آرا


برای داشتن تو

کافیست

خودم را بردارم

اول همه ی فصل ها بگذارم

تو بوی آسمان به خود بگیری

من دست باران را بگیرم

و پنجره ها را آب بدهم

شک نکن

تمام شهر

برای تماشای این صحنه

آنقدر به تو فکر می کنند

که صـــــدا به صــــــدا  نمی رسد

 

مهناز شجاعی آرا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار − 2 =